Σάββατο, 16 Δεκεμβρίου 2017

άτιτλο


Μου είχες πει ότι θες να πετάξεις.
Γι'αυτό κι εγώ έγινα φτερά. Για να με κουβαλάς.
Να με κουβαλάς για πάντα όταν κάνεις αυτό που θέλεις πιο πολύ.
Να με κουβαλάς όταν πετάς.
Και να πετάω κι εγώ μαζί σου.
Να πετάω χωρίς να ξέρω τον προορισμό. Και δεν θα με νοιάζει και τόσο.
Γιατί θα είμαι μαζί σου. Και δεν έχει τίποτα το ερωτικό.
Η σκηνή περιγράφει την βαθιά μου θλίψη που δεν μπορείς να πετάξεις.
Και που δεν μπορώ να γίνω φτερά.
Για να με κουβαλάς.
Όπου κι αν πας.
Να με κουβαλάς εκεί που βρίσκεις νόημα στην ζωή σου.
Για να βρίσκω νόημα κι εγώ.
Να πετάω.
Όχι μόνος.

έ ρ ω τ α ς

Ετών;


Δεν έχω μεγαλώσει
Μόνο τα άλμπουμ των αναμνήσεων έχουν ξεχειλίσει
και ο γάτος μου που πάχυνε
δηλώνουν πως πέρασε καιρός .
Δεν έχω μεγαλώσει,
τα παιδιά στη πλατεία παίζουν κυνηγητό
Και εγώ κρυφτό  από σένα.
Το σκοτάδι το αναζητώ
δε το φοβάμαι πια.
Δεν έχω μεγαλώσει ακόμα
κι ας άλλαξα τα ρούχα μου
για να κυκλοφορώ γυμνή τις μέρες που έχει λιακάδες,
τα σεντόνια τα παιδικά με ακολουθούν στον ύπνο μου
και τα γεμίζω με υγρά
διάφορα
μια για τους φόβους μου
μια μαζί σου.
Ακόμα με παίρνει ο ύπνος με παραμύθια,
εκείνα που ονειρεύτηκα στιγμές πως έζησα
και εκείνα που ξεστόμισες εσύ.
Όχι δε μεγάλωσα
ακόμα φτιάχνω κάστρα
χειμώνες  καλοκαίρια
να τα παίρνει το κύμα, να τα σκορπάει η οργή
και τώρα πιο πολύ απ' ό,τι παιδί να κλαίω
και πάλι απ την αρχή
πιο πολύ απ ότι παιδί .
Τώρα που τελείωσα το απογευματινό παιχνίδι
Ζω για ένα θάνατο το δειλινό
πιο πολύ ,πιο πολλά δειλινά ,
όχι δε μεγάλωσα.

Server NotFound

Πέμπτη, 14 Δεκεμβρίου 2017

Γράμμα σε μια φίλη


Καλημέρα , ξέρω ο ήλιος δεν λάμπει τόσο πολύ σήμερα
και τα λουλούδια δεν μυρίζουν όπως εκείνη την καλοκαιρινή νύχτα που γελάσες με την ψυχή σου
ξέρω πως σήμερα δεν σου χαμογέλασε ο άνθρωπος σου
και ίσως σήμερα να έλειπαν όλοι οι άνθρωποι απο το προσκήνιο σου .
Τα σύννεφα σήμερα μοιάζουν πιο σκοτεινά και η πικρία του καφέ δεν σε κάνει να χαμογελάς
Ξέρω πως στα τσιγάρα δεν βρίσκεις πλέον παρηγοριά και τα άδεια τασάκια
 σου υπενθυμίζουν πως σε φθείρει η μοναξιά

Καλό απόγευμα, ίσως να είσαι μοναχή και η ψυχή να μαρτυραει
 και μέσα στην τιβι η μιζέρια να κολυμπάει

Μπορεί η ιστορία αυτή να σου θυμίζει εκείνο το πρωινό
όμως τώρα η μέρα φαντάζει πιο σκοτεινή

Καληνύχτα, τώρα οι σκέψεις μπορεί να σε τρώνε
 όλο και πιο πολύ
 νύχτα με την νύχτα
 και η προσμονή για μια αγάπη φιλική, ερωτική να φαντάζει
 μα να μην είναι υπαρκτή

-Καλημέρα , θα σου περάσει ότι κι αν έχεις , στο χέρι σου βρίσκεται ο ήλιος και η γη

Μια τέτοια φωνή ακούγεται και ξανά από την αρχή

Έτσι δεν σκέφτεσαι ;
 ή
δεν σκέφτομαι;
ή
δεν σκεφτόμαστε ;

Για ενα κηφήνα που σου έκλεψε την γύρη
Για ενα φίδι που σου μαύρισε το τοπίο
και για εναν υποτιθέμενο ήλιο που κάθε φορά δύει


Όμως,
 αυτό το γράμμα αγάπης για σένα έχει ζήσει


Σκέψου το από την αρχή μήπως χρειάζεται την ιστορία
 να ξαν'αρχίσεις;

Ιωάννα Λιμπερτά

Αυτοαποκαλούνται δολοφόνοι

Σχισμές ,ατέλειες, μπαλώματα..
Κλείστηκαν μέσα σε κλουβιά και παλεύουν με τα σίδερα,
λες να σωθεί τίποτα;
Τίποτα, αυτό ακριβώς.
Έμειναν λίγα πάλι και πληθαίνουν
ξανά και ξανά..
Ορθάνοιχτα μάτια , ασταμάτητοι παλμοί , σταγόνες..
Κι έπειτα ψάχνεις την άκρη,
μακριά από εμάς ,
μακριά από αυτό που ονομάσαμε ωραίο.
Κι αυτά ;
Αυτά παίρνουν φόρα και ξεχειλίζουν..
Επαναλαμβάνονται.
Κουράζεσαι μα δεν σταματούν.
Θα σταματήσουν όταν η σάρκα σου μουχλιάσει,
όταν η ανάσα σου κοπεί.
Και τα όρια;
Όρια δεν υπάρχουν σ’ αυτά,
είναι παιδιά της αναρχίας , δεν υπάρχει εξουσία σ’ αυτά.
Είναι σαν θαμμένα κόκκαλα στο χώμα ,
δεν κλαίει κανείς άλλος πέρα από εσένα γι’ αυτά.

    Κοράκι

Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017

Αρώματα


Μικροί καθημερινοί θάνατοι,
να δώσουν δύναμη στη ζωή.     
Είναι πικρό και απάνθρωπο
τόσες φορές να πεθαίνεις.
Περιμένοντας κάποιον άγνωστο
να σου θυμίσει οικειότητα.
Ούτως ή άλλως λίγες ημέρες έχουν απομείνει για τον επόμενο•
σκλάβος των αναγκών σου.
Εκείνος ικανοποιείται και εμένα με απαλλάσσει η χυδαιότητα.
Αρώματα απλώνονται σε τεχνητά κορμιά
και τα γεγονότα κυλούν
και η αληθοφάνεια εξαφανίζεται μαζί τους.

Νίκος Ευρετός

Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

Άτιτλο


Θα θυμάμαι πάντα τα μάτια σου,
υγρά και μεγάλα,
σαν δύο σταγόνες έρωτα.
Θα θυμάμαι και τα λόγια που ποτέ δεν είπαμε,
το τραγούδι που ποτέ δεν τραγουδήσαμε,
τον ουρανό που ποτέ δεν είδαμε,
τα βράδια που ποτέ δεν βιώσαμε,
τις αναμνήσεις που ποτέ δεν αναπολήσαμε,
τις στιγμές που ποτέ δεν μοιραστήκαμε,
τα όνειρα που ποτέ δεν εκμυστηρευτήκαμε,
τα δειλινά στα οποία ποτέ δεν ξεφύγαμε.

Θα θυμάμαι όλα αυτά, που ποτέ δεν ζήσαμε

Σπύρος Θύμιος

Σάββατο, 9 Δεκεμβρίου 2017

Λ3


Η επιστροφή στο πατρικό
συνεπάγεται
ύπνο σε μονό κρεβάτι
και αυτό σημαίνει ότι απόψε
μπορώ να προσποιηθώ πως
δεν
σε περιμένω.

κοδύσσεια