Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

Άτιτλο

Τα βράδια κλαίω αλλά μην το πεις στη μαμά.
Ανησυχεί πολύ και δε θέλω.
Μη με κακολογείς.
Έτρεμαν τα πόδια μου κάτω απ το τραπέζι.
Μου χεις στερήσει το φιλί τελευταία.
Λίγο το λες εσύ;
Πειράζει που ακομη προτιμώ τα πολύχρωμα;
κι ας φοράω μαύρα.

"Ρ"

Άτιτλο


Δεν έγινε η δουλειά
Πήγα στο ταχυδρομείο να πάρω το πακέτο με το παρελθόν μου
Αλλά τελικώς πήρα τα αρχίδια μου
Δεν είχα απόδειξη για το ποιος είμαι
Λες και δεν φαίνεται ότι είμαι ένας μίζερος μαλάκας, χρειάζεται και ταυτότητα

Σήμερα ανέβασαν και ένα ποίημα μου σε μια σελίδα του φουμπού
Πήρα λάικς , και ένα σέαρ
Και μάλιστα από μια ωραία κοπέλα
Θα την έκανα και άντ
τόσο απελπισμένος είμαι

Ρε μάγκα
Έλα να ενώσουμε τις μιζέριες μας
Να χαθούμε μες στα κενά της ματιάς μας

Πάντα με απωθούσαν οι χαμογελαστές κοπέλες
Οι χαμογελαστοί άνθρωποι
Μου φαινόντουσαν ψεύτες
Μου φαίνονται γελοίοι
Μα καλά , που το βρίσκουν το χαμόγελο
Δεν βλέπουν γύρω τους;
Φαίνεται σαν ο κόσμος να πάσχει από ένα σπάνιο είδος τύφλωσης
Δεν βλέπει τίποτα πέρα από την πάρτι του
Και εγώ , ο ίδιος

Τελικά εκεί θα καταλήξω πάλι

Θα την κάνω αντ

Ανώνυμος

Δευτέρα, 2 Οκτωβρίου 2017

Ένας κήπος


Χώμα , φτυάρι
Νερό κι άνθη
Κήπος με κάγκελα
Αέρας δίχως άνοιξη
Έντομα ανάσκελα

Εσύ τον ήλιο κυνηγάς
Ξυπόλητη σε ακολουθώ
"Πότισέ το"
Ο χρόνος κυλάει από την αρχή του κόσμου, όμως
Αν σταματήσουμε εμείς
Εκείνος τέλος δε θα γνωρίσει, όμως

"Πότισέ το"
Προς τι η βιάση;
Σαν να τρέχουν τα χρόνια της νιότης
Σαν να 'ναι φθηνά ποιήματα με φθηνές ομοιοκαταληξίες
Σαν κι αυτό
Μόνο τόσο μπορείς να νιώσεις

Κι όμως, το 'πε κι ο Ελύτης
Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας, μ' ακούς
Της αγάπης
Μόνο μια φορά θα ανθίσει για εμάς

Πότισέ το
Μην αργείς
Πότισέ με

ΓΣ

Σάββατο, 30 Σεπτεμβρίου 2017

Πρόσωπα της θάλασσας στη Γιορούμπα


Τα πρόσωπα της θάλασσας χίλια και ένα είναι, το σκοτεινό του Kattegat, του Ινδικού διάφανο, του Αίγαιου απροσδιόριστο, του Ατλαντικού το άγριο, μα το δικό σου πρόσωπο, τα χίλια ένα τα ένωσε και τα έκανε στα μάτια μου θάλασσα δίχως αύριο.

ΓΜ

Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017

Διάδοση ενός μυστικού ευρέως

Υπάρχεις, όπως μια ειλικρινή απάντηση,
που ξαφνιάζει με την επιβλητική της ωμότητα,
υπάρχω, όπως μια παραλυμένη ερώτηση,
που δεν καταδέχομαι να σου απευθύνω.
Το παρελθόν συντηρεί την εικόνα σου στο εξώφυλλο της ζωής μου
με οπισθόφυλλο μια περίληψη μισοτελειωμένη,
σαν κάτι να περιμένει να της πεις,
αλλιώτικο απ' αυτό που ήδη υποπτεύεται.
Μακριά σου εχθρεύομαι το μέλλον,
λοξοκοιτάζω τις εναλλακτικές του λύσεις
σαν κακόγουστο αστείο,
και συνωμοτώ με το παρόν να σε φέρουμε κοντά μας.
Πανοπλία της ψυχής το σώμα,
για να την προστατεύει από χτυπήματα σαν κι αυτά.
Μακριά σου αποστρέφομαι τη ζωή,
εκείνη που χώρια μας ορίζει να βιώνουμε το θαύμα της
και συγγενεύω με το πένθος ενός θανάτου φρικτού κι αλησμόνητου.
Μοιάζω καημός μουρμουρίζοντας αμετακίνητο παράπονο.
Καθώς τραγουδώ λόγια ασυνάρτητα,
χορεύω με δάνειο μιά ξενοπρεπή χαρά.
Ατέρμονος ο κρότος που προκλήθηκε
απ' της ύπαρξής σου το αβρό χάδι
στον εύθραστο γυάλινο ουρανό μου.
Επιχειρώ να τον νεκρώσω μήνες τώρα,
μες σε μέρη πολυσύχναστα
και γέλια πιο τρανταχτά από κλάματα.

Ελίζα

Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

Άτιτλο

Το στομάχι μου άδειο.
Το τραπέζι γεμάτο.
Η μαμά λέει λάθος φαγητό.
Αγαπώ τα λουλούδια.
53 τετραγωνικά στο κέντρο.
Δε μου φέρνεις πια λουλούδια.
Κλαίω.
Διαβάζω Κάραλη να ηρεμήσω.
Χειρότερα.
Λες μ'αγαπάς.
Λέω μ'αγαπάς;
Κουράζεις.
Κουράζω.
Ρήμα επικίνδυνο σκέφτομαι.
Νίνα Σιμόν στη διαπασών
 πιο ζωντανή
απ' ότι εσύ.


''Ρ''

Στην Κ.


Ξημέρωσε και εγώ έχω πάρει στην ώρα τους τα φάρμακα μου
Ποτίζω τα φυτά ύστερα από το εγώ μου
Ελπίζω να σε βρω εκεί
Ανεβαίνω με δυσκολία τη σκάλα για να έρθω να σε συναντήσω
Λείπεις
Το μαγαζί θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω άδειο αλλά,προτιμώ το αδιάφορο
Αδιάφορο μπαρ
Αδιάφορος καφές
Αδιάφορος κόσμος

Τηλέμαχος Μακρυγιάννης