Ροζ μπλε

Ροζ ή μπλε

ροζ

μπλε 

μετά ήταν ροζ

μπλε ροζ

ροζ μπλε

μπλε ροζ ροζ μπλε

τι είναι μπλε 

τι είναι ροζ

ροζ μπλε 

μπλε ροζ 

όλα είναι ροζ 

όλα είναι μπλε

μπλερόζ ροζμπλέ.

Κάπως έτσι

Και κάπως έτσι σταματήσαμε να μιλάμε

οι λέξεις έγιναν βαριές, σαν πέτρες, σκοτεινές σαν τις βαθιές τάφρους.

κάθε προσπάθεια να αναδυθούν, πνιγμένη, κάθε προσπάθεια και κόμπος.  Η συνείδηση ότι όλα φτάνουν στο τέλος τους απλώνονταν σαν μούδιασμα στο κεφάλι μου

Τα βλέμματα μας άλλοτε σπίθες, τώρα θαμπές εικόνες, χάνονταν σε άδειες γωνίες του δωματίου.

Μια παύση που φαινόταν άλλοτε αθώα,

έγινε τώρα το πρώτο ράγισμα του εμείς και έπειτα του εγώ,

και κάθε μέρα, λιγόστευε ο χρόνος, 

λιγόστευαν οι λέξεις, λιγόστευαν οι ματιές,

Τώρα μια σκιά περισσότερη ένα βλέμμα χαμηλότερο. 

Τα βράδια, εκεί που γελούσαμε,

μόνο το ρολόι ακούγετε τώρα. 

ο χρόνος να μας κοιτά σαν χανόμασταν στην καμπυλότητα του.

Οι στιγμές, άλλοτε γεμάτες χρώμα,

έσβησαν σε τόνους του θολού.

Και κάπως έτσι σταματήσαμε να μιλάμε,

όχι από θυμό, όχι από μίσος,

μα από μια κούραση που δεν είπαμε ποτέ δυνατά.

Μαζί με τις λέξεις, χάθηκε κι η ελπίδα.

Μαζί με την ελπίδα, χάθηκε το εμείς.

Τώρα περπατάμε σε παράλληλους δρόμους,

όχι πια σαν σύντροφοι, αλλά σαν άγνωστοι.

Μα, αν ποτέ τολμήσεις να πεις κάτι ξανά,

ίσως βρεις πως ακόμα θυμάμαι το χρώμα της φωνή σου. 

Δημήτρης Καλογρίδης

Ψιχάλες

Δε συναντήθηκαν ποτέ.

Έξω βρέχει, ακούς;

Οξειδωμένες προσδοκίες βουλιάζουν στα λασπόνερα.

Περπατούν χωριστά.

Μην ξεχνάς. Έξω βρέχει.

Δε συναντήθηκαν ποτέ.

Βρέχει πολύ, δεν ακούς;

Οι επιθυμίες πνίγηκαν γεμάτες ψεγάδια.

Στεγνώνουν χωριστά.

Βλέπεις; Οι σταγόνες πέφτουν μέσα.

Δειλοί, επιμελώς κρυμμένοι.

Δίχως ομπρέλα στη σκηνή.

Ρίχνει καταιγίδα.

Βρέχονται.

Δε θα συναντηθούμε ποτέ.

Δεν έχω ομπρέλα.

Ψιχαλίζεις συνέχεια.

L.V.

Τα Ύστερα του Κόσμου

Ιωσηφίνα Περδικίδου

 

Ζω

Ζω στη στιγμή που σκοτώνει την αιωνιότητα

Ζω στην ποικιλία που επισκιάζει τη μοναδικότητα 

Ζω στη σιωπή της παιδικής αθωότητας 

Ζω στη φασαρία της ενήλικης πολυπλοκότητας 

Είμαι ένα άτομο στο σύμπαν ένα σύμπαν από άτομα,

Οι πόρτες που κλείσανε και ποτέ δεν μου άνοιξαν

Πιθανότητες, εκβάσεις και αποφάσεις που δεν πάρθηκαν

Μνήμες, γεγονότα και πληροφορίες που ξεχάστηκαν

Ζω σε έναν κόσμο μακρινό που ήρθε κοντά σου,

Ζω σε μια άδεια καρδιά που γέμισε η ματιά σου,

Ζω στην αδυναμία που νίκησε την κραυγαλεότητα,

Ζω σε ένα τέλος που έρχεται απροσδόκητα 

Είμαι ένα σύμπαν από άτομα, ένα άτομο στο σύμπαν,

Το «τίποτα» και το «πάντα» που σε ένα σώμα ενωθήκαν, 

Τελικά, οι στιγμές  ήταν όλες τυχαίες ήρθαν και μας βρήκαν,

Μας έκριναν στον καθρέφτη και παντοτινά πάλι χαθήκαν…

Παύλος Καραμολέγκος

Άτιτλο

 

Ξάπλωσε δίπλα μου.

Ήρθε και ξάπλωσε δίπλα μου, το φεγγάρι.

και μου χαμογέλασε.

κι ύστερα άπλωσε το ψυχρό λευκό πέπλο του 

με την κυνικότητα του χρόνου και την στοργή της μάνας

καθρεπτιζότανε ο παγωμένος χωροχρόνος και αντανακλούσε μέσα του, την πορφυρά λουσμένη γαία 

πώς αναδύονται σαν να'ναι ηφαίστειο τα κορμιά κι ακροβατούν ανάμεσα μας 

γέλια ακούγονται, κραυγές 

αναγεννιούνται οι ψυχές των πονεμένων, των αδικοχαμένων

εκείνων, των χρόνια καταπιεσμένων

πώς θρέφουνε τα κράτη τους, τα κτήνη 

πώς τα παιδιά αυτά - κι άλλα - πολλά παιδιά χορεύουνε 

μα είν' ο χορός ολόγυρα μας, ξένος 

τα χέρια τους απλώνουνε μα θλίβονται στο πέρασμα απ'την λήθη 

μικροπρεπείς και λίγοι 

εμείς 

άραγε, τι έπεται στην ιστορία να γραφτεί για να μας συγκινήσει; 

κι άραγε, το φεγγάρι αν εκραγεί, θα μας ξυπνήσει;

Ανώνυμο

Πληγές

 

Εν Αρχή

Έκπτωτοι από τη μήτρα 

σε κόσμο αλλόκοτο

γεννιόμαστε

Άγγελοι με δυο φτερικά 

τσακισμένα εξ αρχής 

δανεικά

Αμνιακό υγρό χαμένο

πέφτει στη σάρκα

σπασμένο  

Ωδίνες της στιγμής

το κομμάτι μιας  

αρχής

Τάσος Βακφάρης

Άτιτλο

 

Το Βλέμμα

 

«Σήμερα ήταν προσηλωμένη στη δουλειά της.

Έγραφε, έσβηνε και δοκίμαζε το καινούργιο φωτοτυπικό.

Πόσο έντονο αυτό το μαύρο στο χαρτί! 

Κάθε τι νέο τελικά δ ε ί χ ν ε ι να δουλεύει καλύτερα από το παλιό»

Όσο εσύ με παρατηρούσες να είμαι προσηλωμένη στη δουλειά μου

εγώ σε διάβαζα.

Πώς με κοιτάς όταν νομίζεις πως δε σε κοιτώ.

Κι ανοίγω το ταμείο κι αρχίζω να μετρώ:

λέξεις, μειδιάματα, απρεπή σχόλια που τα νόμιζα για πρέποντα.

ΣΥΓΓΝΩΜΗ 

Μ.Καμά

Άτιτλο

 

Φοράς ένα χαμόγελο και πας. Κοροϊδεύεις τον κόσμο πως είσαι καλά. Μα όχι εμένα. 

Πονάς, υποφέρεις, ουρλιάζεις μέσα σου, κάνω πως με ξεγελάς κι εμένα.

Πόσες φορές έχω ευχηθεί να βρω τον τρόπο να διώξω τη θλίψη σου.

Λες να υπάρχουν μαγικά ραβδιά; Να το κουνήσω και με μιας όλα να αλλάξουν. Μπα...δεν υπάρχουν. Ούτε ραβδιά, ούτε θαύματα.

Μα πως όμως να σου πάρω τον πόνο; Πώς; 

Σ' αγαπώ. Σ' αγαπώ τόσο που πονάω μαζί σου κι αναρωτιέμαι τί να κάνω; Για να βρεις πάλι το χαμόγελο και την ευτυχία. 

Μα δεν το βάζω κάτω. Στο τέλος θα τα καταφέρω και δεν θα υποφέρεις πια. Ακόμη κι αν είναι να σε χάσω. Μόνο να σε δω να φοράς το πραγματικό σου χαμόγελο κι ας είσαι μακριά μου. Μόνο αυτό. 

ΑΔ

Φύγε

Τις νύχτες αγωνιώ περισσότερο.

Να είσαι καλά!

Μην πεινάς και διπλώνεσαι;

Να τρως!

Μην φοβάσαι να ζήσεις;

Μάτωσε!

Μην δεν αγαπάς δυνατά;

Ξύπνα!

Μην δεν αγαπιέσαι;

Φύγε!

Τάσος Βακφάρης

Μην τους αφήσεις (ούτε να ψιθυρίσουν)

Δε βρίσκω νόημα να επαναλάβω την ιστορία.

Εξάλλου, τα μεγάλα νοήματα είναι για τους πολιτικούς και τους παπάδες.

Εγώ, σαν κοινός άνθρωπος, πρέπει να αρκεστώ σε καλές συνήθειες.

Ξύπνα νωρίς το πρωί, φάε πρωινό,

κάνε γυμναστική, δες μια ταινία,

βγες μια βόλτα.

Να θεωρείς επιτυχία το να μπορείς να κοιμηθείς καλά το βράδυ,

ώστε να επαναλάβεις τον κύκλο αύριο.

Φυσικά, θα βρω μια δουλειά, έτσι ώστε να κουράζομαι μέσ' τη μέρα.

Θα εξαντλήσω τη σκέψη μου, θα κρατήσω τις τσέπες μου γεμάτες.

Άλλωστε, αύριο-μεθαύριο θα θέλω να κάνω οικογένεια,

και οι οικογένειες χρειάζονται χρήματα.

Τουλάχιστον, όμως, θα έχω ήδη δεθεί ανεπανόρθωτα με τον κόσμο.

Πρέπει να είναι τρομερή ανακούφιση να ζεις για κάποιον άλλον—

ίσως θελήσω να το δοκιμάσω.

Οποιαδήποτε δουλειά.

Δε με ενδιαφέρει, έτσι κι αλλιώς, δεν ξέρω να κάνω τίποτα.

Οποιαδήποτε οικογένεια.

Μπορώ άραγε να την επιλέξω αληθινά;

Αν είμαι τυχερός, θα λείπω στη δουλειά τη μισή μέρα.

Την άλλη μισή θα κοιμάμαι.

Και ο καρπός της δημιουργίας μου, κάνα δυο ξένοι ακόμα,

θα μ' αγαπούν στα ψέματα, μόνο γιατί έτσι πρέπει.

Θα τρέχουνε στη μάνα τους, θα κρύβονται από μένα,

όσο εγώ οργίζομαι για μια παλιά ελπίδα

που σβήνει όλο και πιο πολύ,

σε κάτι λίγες ώρες που κάθομαι στο σπίτι μου, μοναχικός ξενώνας.

Δε βρίσκω νόημα να επαναλάβω την ιστορία.

Εξάλλου, τα μεγάλα νοήματα είναι για τους πολιτικούς και τους παπάδες.

Ιωσήφ Κ.

Άτιτλο

Κορμί εδώ καρδιά αλλού

Σύγκριση, άδικη, με εκείνη τη μία 

Απλώνεις τα χέρια σου μες στο σκοτάδι, με παίρνεις αγκαλιά και παίρνεις και καρδιά 

Απλώνω κι εγώ τα δικά μου και παίρνω κορμί

Ήχος μηνύματος, λάμπουν τα μάτια σου, και δεύτερος και τρίτος και τέταρτος, άμεσες απαντήσεις 

Κάνω πως δεν καταλαβαίνω 

Σου φωνάζω σ αγαπάω μα δεν παίρνω απάντηση ποτέ 

Ξέρω κορμί εδώ καρδιά αλλού

Σε εκείνη τη μία 

Σε σκεπάζω και σ' αγαπώ 

ΑΔ

Δύση

Από ασφαλή απόσταση,

μην ξεχνάς, παλιά μου φίλη.

Με ρώτησες αν μπορεί κανείς να ερωτευτεί μια ιδέα –

μπορούμε άραγε να ερωτευτούμε κάτι άλλο;

Αγαπώ τους ανθρώπους,

όπως αγαπώ να κοιτώ το ηλιοβασίλεμα,

στεκόμενος στην άκρη

του ψηλότερου γκρεμού.

Κάθισε δίπλα μου,

ο ουρανός σήμερα μοιάζει

σα γιγάντιος καθρέφτης,

και οι αφελείς μας υποσχέσεις

με κάνουν να χαμογελώ.

Ξέρω ότι εννοείς

κάθε γλυκιά σου λέξη –

σε ξέρω τώρα –

ακούω τον εαυτό μου να με καθησυχάζει.

Μην ανησυχείς καθόλου,

παλιά μου φίλη,

δεν θα αποχωριστούμε ποτέ ξανά.

Αν όλα πάνε καλά,

θα σε αγαπώ

μέχρι να δύσεις.

Ιωσήφ Κ. 

Φύγε

Τις νύχτες αγωνιώ περισσότερο.

Να είσαι καλά!

Μην πεινάς και διπλώνεσαι;

Να τρως!

Μην φοβάσαι να ζήσεις;

Μάτωσε!

Μην δεν αγαπάς δυνατά;

Ξύπνα!

Μην δεν αγαπιέσαι;

Φύγε!

               

Τάσος Βακφάρης

Υπαρξιακή ερώτηση

Μέσα στο κλειστό δωμάτιο 

Μέσα στην σιωπή 

Αναρωτιέμαι τι κάνει τους ανθρώπους να τρέχουν τόσο γρήγορα 

Μήπως είναι τα λεφτά για αυτα άλλωστε πουλάνε και την ψυχή τους 

Μήπως είναι ο ήλιος 

Μήπως είναι ο αέρας που δεν τους αφήνει να αναπνεύσουν ελεύθερα 

Μήπως οι σκιές των παλιών δέντρων που σαπίζουν 

Η ώρα περνάει  

Τα δευτερόλεπτα παραμιλούν 

Πετάγομαι απο το φρικτό αυτό δωμάτια 

Περπατώ σταθερά προς το φως

Η ερώτηση παραμένει περίκλειστη στα σκοτεινά 

Σιωπηλή αναπάντητη 

Πέτρος Αποστολίδης

Άτιτλο

Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός και έβλεπα χελωνονιντζάκια

Ο Λεονάρντο ήταν ο αγαπημένος μου

Το μπλε ήταν το αγαπημένο μου χρώμα

Θυμάμαι που διάβαζα στον ουρανό ολόκληρες ιστορίες

Μετά λίγες φράσεις

Μετά καμιά λεξούλα που και που

Μέχρι που νύχτωσε

  Roro

Ένα Ποτό

Άδεια δωμάτια, άδεια κρεβάτια

λόγια ξυράφια, γεμάτα τετράδια

γράφω τραγούδια και πνίγω τον πόνο

για σένα τα λέω, μα εμένα σκοτώνω..

Μύστης 

Άτιτλο

 

Ξύπνησε την δεκάτη τρίτη μέρα του Ιούλη στις 6:30 το πρωί. 

Αίτια ήταν η υπερβολική ζέστη. 

Έκανε τον καθιερωμένο καφέ της και βγήκε στο μπαλκόνι, 

μιας που εκεί, ο "αέρας" δεν ήταν τόσο αποπνικτικός.

- Φρίντα, απευθύνθηκε στη σκύλα της, μήπως να καπνίσω ένα τσιγάρο και να βγούμε πριν ανάψει για τα καλά,

η γκούντα μας;

Ντύθηκε.

Ξεκλείδωσε. 

Αρνήθηκε να πάρει το κινητό, μαζί της.

Βγήκε χωρίς να κλειδώσει

κι όταν γύρισε, το έπιασε στα χέρια της.

Κοίταξε την οθόνη κι αυτή ξεκλείδωσε. 

Άνοιξε να διαβάσει τα νέα.

42χρονος σκότωσε την εν διάσταση 37χρονη σύζυγο του.

Το κλείσε. 

Κάτι την πλήγωσε.

Σκέφτηκε πως άλλη μια γυναίκα λείπει απο ανάμεσά μας.

Ξάπλωσε.

Έχουν βαλθεί να μας σκοτώσουν, σκέφτηκε.

- Θα κοιμηθώ, παρ'όλη τη ζέστη θα κοιμηθώ, αναφώνησε. 

Εκεί δεν υπάρχουν δολοφονημένες.

Εκεί ο κόσμος ειν' καλύτερος.

Κι αν υπάρξουν εφιάλτες,

θα ξυπνήσω. 

Φ. Τ.